Van de voorzitter

Van de voorzitter.

Soms word je door de werkelijkheid om je heen gegrepen. Je wordt ouder en steeds meer zijn er gebeurtenissen die je vroeger al eens hebt ervaren. Je hoeft niet zo nodig nog naar een grote stad, die ken je al wel. Het gedoe voordat je in een grote stad bent aangeland, daar zie je tegenop. Een zeker gevoel van: ik heb de wereld wel gezien, voel je in jezelf opkomen.

Ook een verre vakantie of met de auto naar Spanje gaan, heeft zijn aantrekkingskracht verloren. Je blijft dichter bij huis, dat kun je nog wel aan. En het weer is hier de laatste jaren in Nederland ook erg opgeknapt. Ingrijpender is het gevoel dat je mensen om je heen ziet veranderen.

Dierbaren worden ouder en kunnen steeds minder, kleinkinderen wil je waarschuwen voor de gevaren van het leven. Maar kleinkinderen zijn vroeger wijs dan wij in het verleden op dezelfde leeftijd. De mensen om ons heen veranderen en we moeten ons opnieuw instellen op veranderingen.

Op onze leeftijd word je je steeds meer bewust van het einde van het leven. We moeten daar niet dramatisch over doen, want het is een deel van de cyclus van het leven. Geboren worden en sterven. Maar je wilt toch een zekere mate van controle houden over hoe het verder gaat. Vroeger toen de wereld nog veel overzichtelijker en statischer was, wist je dat er een hemel op je wachtte en kon je je gemakkelijk overgeven.

Maar dat is langzaam veranderd. Er wordt nu een veel grotere inzet gevraagd van oudere mensen. Je moet je bezig houden met de stoffelijke zaken die je nalaat. Wie krijgt wat en wie wil iets hebben. Zijn er goede doelen die je wilt belonen?

Zo ook houd je je bezig met je eigen dood. Hoe wil je begraven worden of wil je gecremeerd worden. Welke muziek moet er gespeeld worden, wie zou er kunnen spreken? Wanneer wil je niet meer leven? Hoe afhankelijk wil je zijn van anderen?

Het zijn levensvragen die zich opdringen en dat maakt het ouder worden er niet gemakkelijker op!

Hans Perik